عکاسی هنر ثبت زمان

78
عکاسی هنر ثبت زمان

عکس در لغت به معنای مانند چیزی بودن است و عکاسی به معنای ثبت و ضبط یک تصویر از رویداد یا جسمی در زمان خاص با کاربردی ویژه می باشد. عکاسی و عکسبرداری در لغت به معنای روش کار با عکس  و ثبت لحظه هاست به این عمل و شغل، عکاس نیز گفته می‌شود. این هنر در اکثر زبان‌های جهان فتوگرافی (photography) خوانده می‌شود که ترکیبی از دو کلمهٔ یونانی فتو (Photo) به معنی نور و گرافی (Graphy) به معنی ثبت یا نگارش است. بنابراین، فتوگرافی (photography) به معنای ثبت نقش با نور است.

عکاسی یعنی ثبت و ایجاد یک تصویر که در دو مرحله انجام می‌شود: نخست، به‌دست‌آوردن تصویر به وسیله ی دوربین و ثبت آن روی نگاتیو (فیلم) یا گیرنده تصویر الکترونیکی و دوم، ظاهر کردن تصویر مخفی حاصل از دوربین عکاسی و پایدارکردن آن. در این فرایند، دریافت و ثبت نور بر روی یک سطح حساس به نور، مانند نگاتیو یا گیرنده تصویر، باعث می‌شود الگوهای نوری بازتابیده شده یا ساطع شده از اشیاء بر روی سطح حساس به نور (نقره کلرید یا گیرنده) تأثیر گذارد و باعث ثبت تصاویر گردد.

عکاسی هنر ثبت زمان عکاسی هنر ثبت زمان

ار ابتدا عکاسی دارای سه جنبه ی «علمی، صنعتی و هنری» رخ نمود. در واقع عکاسی عنوان یک پدیده ی «علمی» متولد شد، به‌شکل یک «صنعت» گسترش یافت و به عنوان «هنر» تثبیت شد. از این رو می توان گفت که عکاسی توسط یک فرد کشف و تکمیل نشده‌است، بلکه نتیجه ی تلاش بسیاری از افراد در زمینه‌های مختلف و اکتشافات و نوآوری‌های آنان در طول تاریخ است و سال‌ها قبل از اختراع عکاسی، اساس کار دوربین عکاسی وجود داشته‌است اما اولین تصویر لیتوگرافی نوری در سال ۱۸۲۲ میلادی توسط مخترع فرانسوی، «ژوزف نیسه‌فور نیِپس» تولید شد و پس از آن توانست عکسی دائمی از طبیعت به نام اصطبل و کبوترخانه را خلق کند. او با همکاری «لوئی داگر»، آزمایش‌هایی را بر ترکیبات نقره براساس یافته‌های «یوهان هاینریش شولتز» انجام دادند و داگر در سال ۱۸۳۷ توانست روش «داگرئوتایپ» را اختراع و به نام خود ثبت کند.

تئوری عکس رنگی سه‌رنگ، توسط «جیمز کلرک ماکسول» در سال ۱۸۵۵ پیشنهاد شده بود. برپایه ی نظریه ی او، نور مرئی از سه رنگ اساسی قرمز، سبز و آبی، تشکیل شده‌ است. پس فیلمی از سه لایه ساخت که هر لایه ی  آن نسبت به یکی از سه رنگ‌های اولیه حساس بود و توانست نخستین عکس رنگی را در سال ۱۸۶۱ به ثبت برساند.

عکاسی هنر ثبت زمان عکاسی هنر ثبت زمان

پس از آن «جورج ایستمن» در سال ۱۸۸۴ میلادی فیلم رول را که فیلمی از جنس پلاستیک آغشته به امولسیون ژلاتینی است را ابداع کرد و با ساخت دوربین جعبه‌ای در سال ۱۸۸۸، عکاسی را برای مردم عادی مقرون به صرفه نمود و تحول مهمی در عکاسی ایجاد کرد.

سپس «ادوین لند» نوعی دوربین آنالوگ ظهور فیلم فوری، موسوم به دوربین پولاروید را اختراع کرد که بلافاصله پس از عکسبرداری، نسخه ی چاپ‌شده ی عکس را پرینت می‌کردند و عکس گرفته‌شده یک دقیقه بعد و در صورت اشکال در ظاهر عکس، مدل‌های جدیدتر تا چند ثانیه بعد، قابل رویت بود.

تا چندی قبل تر عکساسان برای عکاسی آنالوگ، باید تمامی تدبیرات اعمّ از: اصلاح رنگ، نور و کنتراست را قبل از نوردهی انجام می دادند. چون تقریباً بعد از نوردهی و ظهور فیلم، در این خصوص کار زیادی نمی‌ توانستند انجام دهند. ظهور در عکاسی به معنای مواجهه دادن فیلم عکاسی یا کاغذ عکاسی با مواد شیمیایی است که باعث تبدیل شدن فیلم به یک تصویر منفی (نگاتیو) یا مثبت (اسلاید)، و یا کاغذ به تصویر عکس بود و این در حالی است که عکاسی دیجیتال به فرایندی اطلاق می شود که  ثبت تصاویر به وسیله ی دریافت و ثبت نور بر روی سطح حساس به نور انجام می پذیرد و این سطح حساس به نور  در اصطلاح «سنسور الکترونیکی» نامیده می شود.  الگوهای نوری بازتابیده شده یا ساطع شده از اشیاء بر روی سطح حساس به نور سنسور تأثیر می‌گذارد و باعث ثبت تصویر می‌گردد.